پری امپ چیست و چرا به آن نیاز داریم؟

پاسخ کوتاه: پری‌امپ مداری است که سیگنال خیلی ضعیف میکروفون را تا سطح لاین بالا می‌برد، همان سطح کاری استانداردی که بقیهٔ تجهیزات ضبط با آن کار می‌کنند. بیشتر کارت صداها این مدار را داخل خودشان دارند و برای شروع کار معمولاً کافی است. پری‌امپ جدا وقتی به کارتان می‌آید که با داینامیک کم‌خروجی یا ریبون کار می‌کنید، گینی بیشتر از کارت صدایتان لازم دارید، یا دنبال رنگ صدای خاصی هستید.

کارت صدا دارید، میکروفون را وصل کرده‌اید و صدا ضبط می‌شود. بعد یک جا اسم «پری‌امپ» را می‌شنوید و می‌پرسید مگر کارت صدا خودش پری‌امپ ندارد؟ دارد، حتی کارت صداهای ارزان. پس آن جعبه‌های جدا با پیچ‌های درشت برای چیست؟

برای شروع کار، معمولاً لازم نیستند. ولی چند موقعیت مشخص هست که حساب فرق می‌کند. این راهنما را نوشتیم تا بفهمید جزو کدام دسته‌اید.

پری امپ چیست و چه کاری می‌کند؟

واژهٔ پری‌امپ دو معنا دارد. یا مداری پیش‌تقویت‌کننده درون یک دستگاه، یا دستگاه بیرونی مستقلی که همین مدار را دارد. هر جا نوشتیم «پری‌امپ جدا»، منظور دومی است.

کارش تقویت سیگنال‌های کم‌سطح تا سطح لاین است. یونیورسال آدیو (Universal Audio) می‌گوید چون خروجی میکروفون بسیار کم است، پری‌امپ مخصوص لازم دارد تا سطحش را بدون خراب کردن نسبت سیگنال به نویز بالا ببرد. همین شرکت پری‌امپ را در اهمیت فقط بعد از خود میکروفون می‌گذارد، و وارم آدیو (Warm Audio) گذاشتن پری‌امپ در ابتدای زنجیره را نزدیک‌ترین چیز به یک «قانون» برای صدای خوب می‌داند. نویمن (Neumann)، که خودش هم پری‌امپ ساخته، تصویر آرام‌تری می‌دهد که جلوتر به آن می‌رسیم.

چرا سیگنال میکروفون این‌قدر ضعیف است

یونیورسال آدیو «سطح میکروفون» را سیگنالی تعریف می‌کند که معمولاً حدود ۲ میلی‌ولت است. سطح لاین حرفه‌ای را نویمن ‎+4 dBu‎ می‌نویسد. دفترچهٔ UA همین سطح را با واحد dBm و برابر ۱٫۲۳ ولت آورده است. فاصلهٔ چند میلی‌ولت تا حدود یک ولت را کسی باید پر کند و آن کس پری‌امپ است.

منبع: درس «Why do I need a preamp» در آکادمی استودیوی خانگی نویمن

ردیف آخر عجیب است؟ دلیلش این است که امروز حتی تجهیزات ارزان استودیوی خانگی معمولاً برای ‎+4 dBu‎ طراحی می‌شوند، ولی سازهای الکترونیک هنوز اغلب حدود ‎-10 dBV‎ کار می‌کنند و فاصلهٔ این دو حدود ۱۲ دسی‌بل است. برای همین نویمن می‌گوید تقریباً هر منبع صدایی پری‌امپ لازم دارد. و بلافاصله اضافه می‌کند که لازم نیست دستگاه بیرونی باشد.

مقدار دقیق گین به بلندی منبع، فاصلهٔ میکروفون و حساسیت آن بستگی دارد، و همین‌جاست که راه کندانسر و داینامیک از هم جدا می‌شود: کندانسرها معمولاً خروجی خوبی دارند، ولی داینامیک‌ها، از جمله ریبون‌ها، به خاطر حساسیت کم معمولاً گین خیلی بیشتری لازم دارند. این تفاوت را به خاطر بسپارید. تقریباً همهٔ تصمیم‌های بعدی به همین برمی‌گردد.

پیچ‌ها و کلیدهای یک پری‌امپ

امکانات پایهٔ پری‌امپ، داخل کارت صدا یا بیرون از آن، یکی است، ولی پری‌امپ داخلی کارت صدا اغلب کلید معکوس فاز، لوکات یا پد ندارد که روی پری‌امپ‌های بیرونی معمول است. ورودی میکروفون کانکتور XLR دارد و نویمن کانکتور TRS را برای آن قابل قبول نمی‌داند.

گین

نویمن کنترل گین را مهم‌ترین کارکرد پری‌امپ می‌داند. بیشتر پری‌امپ‌ها تا ۶۰ دسی‌بل گین می‌دهند که برای بیشتر کارها کافی است، و چون ریبون و داینامیک‌های کم‌خروجی ممکن است بیشتر بخواهند، بعضی پری‌امپ‌ها تا ۸۰ دسی‌بل می‌روند. کندانسرها معمولاً با تقریباً هر پری‌امپی خوب کار می‌کنند.

فانتوم پاور

کندانسرها الکترونیک داخلی دارند و برق بیرونی می‌خواهند. داینامیک‌ها نه. فانتوم پاور، که نویمن آن را اختراع خودش معرفی می‌کند، برق کندانسر را از همان ورودی میکروفون و بدون کابل اضافه می‌رساند، و چون بین دو سیم سیگنال اختلاف ولتاژی نیست برای داینامیک «نامرئی» است.

ولی این فقط تئوری است. یونیورسال آدیو هشدار می‌دهد اگر شیلد کابل (پایهٔ ۱) قطع باشد یا میکروفون ارزانی از شیلد به‌عنوان زمین استفاده کند، مشکل پیش می‌آید. فانتوم حتی می‌تواند به ریبون‌های قدیمی‌ای که ترانسفورماتور خروجی‌شان سرِ وسطِ زمین‌شده دارد آسیب بزند، و روشن کردنش اغلب یک «پاپ» بلند می‌سازد. توصیهٔ UA ساده است. فانتوم را هنگام وصل و جدا کردن میکروفون خاموش نگه دارید، و فقط وقتی روشنش کنید که مطمئنید میکروفون لازمش دارد.

دربارهٔ ریبون، دفترچهٔ SOLO/610 یونیورسال آدیو جمله‌ای دارد که «بیشتر» کندانسرها و ریبون‌های «مدرن» را فانتوم‌خواه می‌داند. ما آن را قاعده نمی‌دانیم. اس‌ای الکترونیکس (sE Electronics) ریبون پسیو را میکروفونی تعریف می‌کند که فانتوم نمی‌خواهد، و خود UA هم هشدار آسیب به ریبون‌های قدیمی را داده است. برای ریبون، دفترچهٔ همان میکروفون حرف آخر را می‌زند.

کلید فاز

این کلید قطبیت سیگنال را برعکس می‌کند و روی خود صدا اثری ندارد. اهمیتش وقتی پیدا می‌شود که یک منبع با بیش از یک میکروفون ضبط شود، مثلاً اسنیر با یک میکروفون بالا و یکی پایین، که اگر قطبیت یکی را برنگردانید دو سیگنال تا حدی همدیگر را خنثی می‌کنند و صدا نازک می‌شود. کاربرد دیگرش برای خواننده است که صدایش را هم از استخوان جمجمه می‌شنود و هم از هدفون، پس نویمن پیشنهاد می‌کند در ساندچک هر دو حالت را امتحان کنید و از خودش بپرسید کدام پرتر است.

لوکات

لوکات (Low Cut) و های‌پس (High Pass) یک چیزند. بم‌ها را کم می‌کنند و بقیه را عبور می‌دهند، و با آن می‌شود رامبل، لرزش پایه، کولر، هام برق و بم اضافه‌ای را که از نزدیکی به میکروفون می‌آید کم کرد.

اینجا دو سازنده هم‌نظر نیستند. نویمن می‌گوید لوکات سخت‌افزاری را هنگام ضبط فقط وقتی بزنید که رامبل ممکن است ضبط را خراب کند یا صدا آن‌قدر بومی است که نوازنده خودش را درست نمی‌شنود، و بقیهٔ بم اضافه را بعداً در نرم‌افزار کم کنید. دفترچه‌های SOLO/610 و 710 یونیورسال آدیو زدن لوکات «هر وقت ممکن است» را روشی رایج برای بهینه کردن میکس می‌دانند. یک چیز اما روشن است. به گفتهٔ نویمن فرق چندانی ندارد لوکات روی میکروفون باشد، روی پری‌امپ یا در نرم‌افزار ضبط. پس اگر شک دارید، با سپردن کار به نرم‌افزار چیزی از دست نمی‌دهید، و توصیهٔ نویمن هم همین است.

اگر زدید، نقطه‌های پیشنهادی نویمن ۳۰ تا ۴۰ هرتز برای رامبل، ۶۰ تا ۸۰ هرتز برای خوانندهٔ مرد و گیتار، و ۱۰۰ تا ۱۲۰ هرتز برای خوانندهٔ زن است.

پد

پد کم پیش می‌آید که لازم شود. کارش کم کردن سیگنال است، برای همان موارد نادری که سطح میکروفون آن‌قدر بالاست که مبدل AD را به کلیپ می‌برد. و وقتی هم لازم می‌شود، اغلب نادرست یا در مرحلهٔ اشتباه زده می‌شود. پد روی خود میکروفون سیگنال را درست پشت کپسول کم می‌کند و همین نویز را بدتر می‌کند. پس ترتیب مهم است. اول گین پری‌امپ را کم کنید، بعد پد پری‌امپ را بزنید، و پد میکروفون همیشه آخرین راه است.

ورودی ساز (Hi-Z) و DI

ورودی ساز برای گیتار و بیس باید امپدانس بالا داشته باشد، دست‌کم ۴۰۰ کیلواهم و معمولاً ۱ مگااهم. ورودی لاین اغلب حدود ۱۰ کیلواهم است. گیتار را به آن بزنید و درخشش صدا از بین می‌رود و صدا کدر می‌شود.

در جدول آخر مقاله کنار چند دستگاه «DI» آمده است. DI کوتاه‌شدهٔ Direct Input است، روشی که سیگنال ساز امپدانس‌بالایی مثل گیتار یا بیس را با یک «DI باکس» در سطح ولتاژ و امپدانس درست به میکسر یا دستگاه ضبط می‌رساند. پری‌امپی که DI دارد، ورودی جداگانه‌ای برای ساز هم دارد.

پری‌امپ کارت صدا کم می‌آورد؟

اگر تازه شروع کرده‌اید و کندانسر دارید، معمولاً نه.

نویمن می‌گوید پری‌امپ بیشتر کارت صداهای بالاتر از رده‌پایه معمولاً بر پایهٔ تراشه‌هایی ساخته می‌شود که فقط چند سازنده تولیدشان می‌کنند، و برای همین صدای مشابهی دارند. این تراشه‌ها تا حدود ۵۰ دسی‌بل گین بسیار کم‌نویز و نسبتاً شفاف‌اند، و نویمن حتی احتمال می‌دهد از نظر فنی از بعضی پری‌امپ‌های وینتیج پرطرفدار بهتر عمل کنند. با همین پری‌امپ داخلی و یکی دو کندانسر خوب هم می‌شود ضبط عالی گرفت.

مشکل از گین بالا شروع می‌شود. در گین حداکثر، که معمولاً ۶۰ دسی‌بل است، تراشه‌ها کمی از پانچ و درخشششان را از دست می‌دهند. پری‌امپ داخلی کارت صدا هم به‌ندرت بیش از ۶۰ دسی‌بل گین دارد.

اینجا یک تلهٔ خرید هم هست. بسیاری از پری‌امپ‌های بیرونی ارزان‌تر بهتر از پری‌امپ کارت صدا نیستند و خیلی‌هایشان از همان تراشه‌ها استفاده می‌کنند. جعبه‌ای که همان تراشهٔ کارت صدای شما را دارد، چیزی به کیفیت اضافه نمی‌کند.

نویمن می‌گوید کارت صداهای کمی گران‌تر پری‌امپ‌های بسیار بهتری از رده‌پایه‌ها دارند، و توصیه‌اش برای تازه‌کار هم از همین‌جا درمی‌آید: پری‌امپ بیرونی را فراموش کنید، کارت صدای کمی گران‌تر بخرید، و پری‌امپ جدا را گام دوم بدانید.

وارم آدیو ماجرا را جور دیگری می‌بیند. از نگاه وارم، پری‌امپ کارت صدا، حتی در مدل‌های گران، اغلب بدون نویز شنیدنی گین کافی نمی‌دهد، چون بیشترشان بیش از ۶۰ دسی‌بل ندارند. نویمن در مقابل بعضی پری‌امپ‌های داخلی را نسبتاً کم‌نویز می‌داند. با این حال هر دو به یک عدد می‌رسند. همان ۶۰ دسی‌بل. سؤال واقعی این است که این مرز برای چه کسی مشکل می‌سازد.

نویز از کجا می‌آید

از فیزیک شروع کنیم. یک مقاومت ۲۰۰ اهمی در دمای اتاق حدود ‎-130 dBu‎ نویز حرارتی دارد، و با ۶۰ دسی‌بل گین این نویز به ‎-70 dBu‎ می‌رسد که قطعاً شنیدنی است. بیشتر میکروفون‌های داینامیک امپدانس خروجی حدود ۲۰۰ اهم دارند و تقریباً همان نویز را می‌سازند، و تازه روی این نویز ذاتی، پری‌امپ‌های معمول استودیویی حدود ۳ تا ۶ دسی‌بل به آن اضافه می‌کنند و بعضی پری‌امپ‌های فوق‌کم‌نویز کمتر از ۱ دسی‌بل.

نتیجه غافلگیرکننده است. مقصر اصلی میکروفون است. بیشتر نویزی که با بالا بردن گین داینامیک می‌شنوید نویز تقویت‌شدهٔ خود میکروفون است، و بهترین پری‌امپ هم آن را صفر نمی‌کند.

کندانسر فرق دارد. چون حساسیتش خیلی بالاتر است گین کمتری می‌خواهد، و در گین کم نویز پری‌امپ به‌ندرت عامل محدودکننده است. نویمن تا جایی پیش می‌رود که می‌گوید یک کندانسر خوب روی پری‌امپ ارزان نویز کمتری از داینامیک روی گران‌ترین پری‌امپ فوق‌کم‌نویز می‌دهد. پری‌امپ فوق‌کم‌نویز باکیفیت در مقایسه با پری‌امپ یک کارت صدای خوب می‌تواند عملکرد نویز را حدود ۳ تا ۶ دسی‌بل بهتر کند، و این فرق وقتی محسوس است که منبع آرام را با ریبون یا داینامیک ضبط کنید.

عدد نویز را از کجا بخوانید؟ در برگهٔ مشخصات، آن را با «نویز معادل ورودی» یا EIN می‌دهند. نویمن ‎-129 dBu‎ با منبع ۲۰۰ اهم را تقریباً بهترین مقدار ممکن می‌داند و می‌گوید هر عدد بالاتر از ‎-127 dBu‎ احتمالاً بهتر از پری‌امپ کارت صدا نیست. برای پری‌امپ‌های وارم آدیو و یونیورسال آدیو که بررسی کردیم، منابع رسمی عدد EIN نداده بودند، پس مدل‌ها را از نظر نویز مقایسه نمی‌کنیم.

داینامیک کم‌خروجی، ریبون و پری‌امپ درون‌خطی

همهٔ رشته‌ها اینجا به هم می‌رسند. داینامیک کم‌خروجی گین زیاد می‌خواهد، پری‌امپ تراشه‌ای در گین حداکثر کمی از پانچش را از دست می‌دهد، و پری‌امپ‌های ارزان معمولاً پرنویزترند، که با میکروفون کم‌خروجی و گین زیاد ممکن است مشکل‌ساز شود. نویمن صریح می‌گوید با داینامیک کم‌خروجی، از جمله ریبون، پری‌امپ بیرونی ممکن است کیفیت را به‌طور چشمگیر بهتر کند، و اگر زیاد با ریبون کار می‌کنید، شاید بخواهید پری‌امپ فوق‌کم‌نویز یا حتی پری‌امپ مخصوص ریبون بگیرید.

یک راه وسط هم هست.

پری‌امپ درون‌خطی جعبهٔ کوچکی است که بین میکروفون و پری‌امپ می‌نشیند و پیش از رسیدن سیگنال به پری‌امپ گین اضافه می‌کند. DM1 Dynamite ساخت اس‌ای الکترونیکس ‎+28 dB‎ گین برای داینامیک‌ها و ریبون‌های پسیو می‌دهد، و sE می‌گوید این گین مستقل از دستگاه بعدی ثابت می‌ماند. DM2 TNT گین قابل انتخاب ‎+15‎ یا ‎+30 dB‎ دارد و هشت تنظیم بار از ۵۰ اهم تا ۱۰ مگااهم که sE می‌گوید شخصیت صدای میکروفون را عوض می‌کند.

وقتی ۲۸ دسی‌بل پیش از کارت صدا تأمین شده باشد، پیچ گین کارت صدا لازم نیست به همان محدودهٔ بالایی برسد که تراشه‌ها در آن کمی پانچشان را از دست می‌دهند. ولی دو شرط دارد. اول اینکه فقط با میکروفون پسیو کار می‌کنند. کندانسر و ریبون فعال را پشتیبانی نمی‌کنند. دوم اینکه هر دو برقشان را از فانتوم ۴۸ ولت پری‌امپ می‌گیرند، پس اگر صدا ندادند اول ببینید فانتوم روشن است.

یادتان هست گفتیم بیشتر نویز داینامیک مال خود میکروفون است؟ هیچ پری‌امپی، درون‌خطی یا رک، آن را از بین نمی‌برد.

لامپی، ترانزیستوری، ترانسفورماتوری و «رنگ» صدا

نویمن رایج‌ترین دلیل خرید پری‌امپ بیرونی را احتمالاً «شخصیت صدای خاص» می‌داند. پری‌امپ کارت صدا معمولاً تمیز و شفاف است، و رنگی مثل صدای لامپی کمی «کثیف» دههٔ ۶۰ یا صدای نرم ترانزیستوری دههٔ ۷۰ را فقط از پری‌امپ بیرونی می‌شود گرفت.

این رنگ از کجا می‌آید؟ تقریباً همهٔ پری‌امپ‌ها تا حدود ۵۰ دسی‌بل گین در محدودهٔ ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز پاسخ فرکانسی عملاً تختی دارند. پس رنگ بیشتر از طراحی مدار و کیفیت قطعات می‌آید، و نویمن تأکید می‌کند صفت‌هایی مثل نرم، تیز یا ضخیم ذهنی‌اند و هیچ اندازه‌گیری‌ای نمی‌گوید دستگاه جذاب صدا می‌دهد یا نه.

کمی تاریخ کمک می‌کند. لامپ قطعه‌ای امپدانس‌بالاست، پس پری‌امپ‌های لامپی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ ترانسفورماتور ورودی و خروجی لازم داشتند، و رنگ همین ترانسفورماتورها سهم بزرگی در صدای پری‌امپ‌های وینتیج دارد. امروز بیشتر تجهیزات استودیویی بدون ترانسفورماتور و خیلی شفاف‌ترند، ولی بعضی مهندسان پاپ و راک و هیپ‌هاپ این صدا را کمی بی‌مزه می‌دانند و تجهیزات ترانسفورماتوری دوباره محبوب شده‌اند.

حرف سازنده‌ها دربارهٔ هر نوع را باید به‌عنوان ادعا خواند. یونیورسال آدیو می‌گوید طرح‌های لامپی مثل UA 610 معمولاً نرم‌اند و با بالا رفتن گین گرم‌تر می‌شوند، و طرح‌های سالید استیت کنسول‌های Neve و API سریع و پانچی‌اند. وارم آدیو هم دو سبک خودش را این‌طور توصیف می‌کند: آمریکایی ۱۲ با هدروم تمیز بیشتر پیش از رسیدن رنگ ترانسفورماتور، و بریتانیایی ۷۳ با رنگ زودتر و عمق بیشتر. ما منبع بی‌طرفی پیدا نکردیم که بگوید پری‌امپ ترانسفورماتوری یا لامپی همیشه «گرم‌تر» است. نویمن در درس جداگانه‌ای که دربارهٔ ترانسفورماتور خروجی میکروفون است، می‌گوید ترانسفورماتورهای صوتی رنگ می‌دهند ولی خیلی کمتر از تصور مردم.

پس رنگ پری‌امپ چقدر مهم است؟ کمتر از آنچه فکر می‌کنید. جمع‌بندی نویمن این است که پری‌امپ صدا را خیلی کمتر از تصور شکل می‌دهد، شخصیتش معمولاً فقط در گین بالا یا هنگام راندن به اعوجاج آشکار می‌شود، و در استفادهٔ عادی تفاوت پری‌امپ‌ها خیلی کمتر از تفاوت میکروفون‌هاست. جو چیکارلی (Joe Chiccarelli)، مهندس صدا، در وبلاگ UA می‌گوید در پردازش سیگنال، پری‌امپ بیشترین تغییر رنگ را در صدا می‌سازد. ولی همان‌جا درسی را از استادش شلی یاکوس (Shelly Yakus) نقل می‌کند که بیشترین اثر را نوازنده دارد، بعد ساز، بعد میکروفون و بعد پری‌امپ. اگر هنوز میکروفون مناسب ندارید، از همین جمله‌ها معلوم است پول را اول کجا خرج کنید.

گین را چقدر بالا ببرم؟

رایج‌ترین اشتباه از نگاه نویمن ضبط با سطح بیش از حد «داغ» است. چرا این‌قدر بد است؟

ضبط دیجیتال فشردگی و هیس نوار ندارد. پس سطح داغ سودی ندارد. متر آنالوگ بالای 0 VU حدود ۲۰ دسی‌بل هدروم با اعوجاج تدریجی دارد، ولی متر دیجیتال بالای ‎0 dBFS‎ هیچ هدرومی ندارد. وقتی مبدل کلیپ کند، صدا یک‌باره از کاملاً تمیز به اعوجاج شدید می‌رود. روش نویمن این است:

1. یک ضبط آزمایشی بگیرید و به متر نرم‌افزار ضبط (DAW) نگاه کنید، چون مستقیم به مبدل‌های کارت صدا وصل است و بیشتر مترهای سخت‌افزاری برای حمله‌های سریع کُندند.
2. گین را طوری تنظیم کنید که بلندترین پیک‌ها دست‌کم ۱۰ دسی‌بل زیر ‎0 dBFS‎ بمانند.
3. نوازنده‌ها در برداشت اصلی معمولاً بلندتر از ضبط آزمایشی می‌خوانند. اگر شک دارید گین کمتر بدهید، چون بلند کردن در DAW ممکن است ولی کلیپ دیجیتال برگشت ندارد.

بعضی پری‌امپ‌های بیرونی دو پیچ دارند، گین و لول (خروجی)، و کارکردشان از مدلی به مدل دیگر فرق می‌کند. همین یک امکان خلاقانه باز می‌کند: اگر گین را بیشتر از لازم بالا ببرید و خروجی را کم کنید، طبقهٔ ورودی به اشباع آنالوگ می‌رود بی‌آنکه کارت صدا کلیپ کند. برای صدای تمیز برعکس عمل کنید.

وصل کردن پری‌امپ جدا به کارت صدا

خروجی پری‌امپ جدا سطح لاین است. پس جایش ورودی سطح لاین کارت صداست. وارم آدیو روی این نکته پافشاری می‌کند. دفترچه‌هایش صریحاً می‌گویند از ورودی میکروفون یا ساز استفاده نکنید.

یک دام کوچک هم هست. XLR فقط نوع کانکتور است. هم برای سطح میکروفون به کار می‌رود هم لاین. اگر کارت صدا یک XLR مشترک برای هر دو دارد، UA می‌گوید کلید MIC/LINE پشت SOLO/610 باز هم روی LINE بماند و گین ورودی مقصد را کم کنید. حالت MIC خروجی را ۳۷ دسی‌بل کم می‌کند. پیچ خروجی WA73-EQ و WA-MPX هم برای همین است که سیگنال بیش از حد بلند وارد کارت صدا نشود.

کدام پری‌امپ برای کدام نیاز

جدول از روی مشخصات رسمی و توصیه‌های خود منابع ساخته شده است. ستون آخر وضعیت فهرست تکنیک در ۲۴ مهر ۱۴۰۵ است و پیش از خرید دوباره چک کنید.

منبع: صفحه‌ها و دفترچه‌های رسمی Warm Audio، Universal Audio، Neumann و sE Electronics

چند نکته که در جدول جا نشد. WA73-EQ دکمهٔ Tone دارد که امپدانس ورودی را بین ۱۲۰۰ و ۳۰۰ اهم عوض می‌کند، ولی مشخصات رسمی‌اش کلید پد برای ورودی میکروفون فهرست نمی‌کند. بیشترین گین ورودی میکروفون SOLO/610 در دفترچه به امپدانس بستگی دارد، ۵۵ دسی‌بل در ۱٫۶ کیلواهم و ۶۰ دسی‌بل در ۴۵۰ اهم، و همان جدول در ردیف دیگری «Maximum Gain» را ۶۱ دسی‌بل نوشته است. و V 402 را نویمن زیر بخش «Historical» سایتش گذاشته است.

Universal Audio 6176، 4-710d، sE DM3 و Antelope MP32 هم در فهرست تکنیک هستند ولی برای این مقاله پژوهش نشدند، پس مشخصاتی نمی‌نویسیم. صفحه‌هایشان: 6176، 4-710d، DM3 و MP32. همه در دستهٔ پری‌امپ تکنیک جمع‌اند.

آدیو مگ، رسانهٔ ویدیویی تکنیک، دو ویدیو دربارهٔ این پری‌امپ‌ها دارد: و «راستگوترین و شفاف‌ترین پری‌امپ Neumann V402» یکی از اونهاست.

تکنیک نمایندهٔ رسمی Warm Audio، Universal Audio، Neumann، sE Electronics و Antelope Audio در ایران است. در گارانتی ما کل مدار پری‌امپ و ورودی‌ها و خروجی‌هایش پوشش داده می‌شود، کالای نو ۱۲ ماه گارانتی دارد و همهٔ کالاها ۷ روز مهلت تست سلامت.

پرسش‌های متداول

پری‌امپ گران صدای میکروفون ارزان را خوب می‌کند؟

در استفادهٔ عادی، نویمن تفاوت پری‌امپ‌ها را خیلی کمتر از تفاوت میکروفون‌ها می‌داند. اگر بودجه محدود است، میکروفون اولویت دارد.

میکروفون داینامیک با فانتوم روشن آسیب می‌بیند؟

در تئوری نه، چون فانتوم برای داینامیک نامرئی است. در عمل، شیلد قطع یا میکروفون ارزانی که شیلد را زمین بگیرد دردسر می‌سازد، و بعضی ریبون‌های قدیمی با ترانسفورماتور خروجی سرِ وسطِ زمین‌شده ممکن است آسیب ببینند.

خروجی پری‌امپ را به ورودی میکروفون کارت صدا بزنم؟

وارم آدیو می‌گوید از ورودی لاین استفاده کنید و سراغ ورودی میکروفون یا ساز نروید. استثناها را در بخش اتصال گفتیم: برای XLR مشترک، UA می‌گوید SOLO/610 روی LINE بماند و گین مقصد کم شود، و حالت MIC همین دستگاه برای ورودی‌های سطح میکروفون است.

با کندانسر هم پری‌امپ جدا لازم است؟

معمولاً کمتر. نویمن می‌گوید با کندانسر پرخروجی پری‌امپ بیرونی تفاوت کمتری می‌سازد و کندانسر با پری‌امپ ارزان یا داخلی کارت صدا هم نتیجهٔ خوب می‌دهد. پس دلیل‌های باقی‌مانده بیشتر رنگ صدا و امکانات اضافه‌ای مثل کلید فاز، لوکات و پد است.

جمع‌بندی: پری‌امپ جدا بخرید یا نه؟

با کندانسر کار می‌کنید و تازه شروع کرده‌اید؟ نخرید. اگر پری‌امپ کارت صدا راضی‌تان نمی‌کند، نویمن می‌گوید پول را برای کارت صدای بهتر بگذارید، و یادتان باشد پری‌امپ جدای ارزان ممکن است همان تراشهٔ کارت صدای شما را داشته باشد.

داینامیک کم‌خروجی یا ریبون دارید و پیچ گین مدام نزدیک ته است؟ اینجا پری‌امپ جدا ممکن است بیشترین فرق را بسازد. یک قدم کوچک‌تر از خرید پری‌امپ کامل، و بدون عوض کردن کارت صدا، DM1 یا DM2 است، به شرطی که میکروفون پسیو باشد و پری‌امپ یا کارت صدا فانتوم ۴۸ ولت بدهد. اگر زیاد با ریبون کار می‌کنید، نویمن پری‌امپ فوق‌کم‌نویز یا حتی پری‌امپ مخصوص ریبون را پیشنهاد می‌کند. و اگر کمبودتان فقط گین است، WA-2MPX با کلید High Gain تا ۹۰ دسی‌بل می‌رود.

و اگر دنبال رنگ هستید، پری‌امپ جدا تنها راه است. فقط اول مطمئن شوید میکروفونتان همان است که می‌خواهید. برای انتخاب بین لامپی، ترانزیستوری و ترانسفورماتوری، «راهنمای خرید پری‌امپ» را ببینید.

منابع

• Why do I need a preamp? (Neumann Homestudio Academy)
• What are the basic features and functions of a preamp? (Neumann)
• How to set up your preamp (Neumann)
• Will a better preamp improve your sound? (Neumann)
• Will a better preamp give you lower noise? (Neumann)
• Transformer balanced or transformerless (Neumann)
• Neumann V 402
• Top 5 reasons mic preamps matter (Universal Audio) · How the pros choose microphone preamps
• دفترچهٔ SOLO/610 · دفترچهٔ 710 Twin-Finity · دفترچهٔ LA-610 Mk II
• How to choose a microphone preamp (Warm Audio) · Signal chain beginner's guide (Warm Audio)
• Warm Audio WA73-EQ · دفترچهٔ WA73-EQ · WA-MPX · دفترچهٔ MPX2 · WA-412
• sE DM1 · sE DM2 TNT · دفترچهٔ DM2
• گارانتی تکنیک

این مقاله با استفاده از منابع رسمی سازندگان نوشته شده است.