پاسخ کوتاه: آموزش ضبط وکال در خانه از اتاق شروع می‌شود. اتاقی ساکت و تا حد ممکن خشک انتخاب کنید، پایهٔ میکروفون را از گوشه‌ها و سطوح سخت دور کنید ولی دقیقاً وسط اتاق نگذارید، و بین دهان و میکروفون پاپ‌فیلتر بگذارید. گین را با بلندترین بخش آهنگ و با فاصله از کلیپ تنظیم کنید. با اسپیکر خاموش و هدفون پشت‌بسته بخوانید و چند تیک بگیرید. آخر کار، طبق راهنمای Pro Tools، هر ترک را یکپارچه، هم‌شروع و با نام روشن تحویل بدهید.
آهنگ آماده است. حالا مانده یک اتاق آپارتمانی، یک میکروفون، و این سؤال که چطور صدایتان را طوری ضبط کنید که میکسر بعداً سرش کلافه نشود.
خبر خوب را یونیورسال آدیو (Universal Audio) می‌دهد: ضبط‌های فوق‌العاده‌ای در فضاهایی ساخته شده‌اند که چندان عالی نبوده‌اند. خبر بد؟ «پاپ» شدید و دیستوشن کلیپ مبدل بعداً در میکس برنمی‌گردن
کجای اتاق بخوانید؟
نویمن (Neumann) در جلسهٔ آموزشی ضبط وکالش شرط اتاق را ساده میگوید: ساکت باشد و صدای خوبی بدهد. صدای خیابان و فن کامپیوتر نباید زیاد باشد. فن را دست‌کم نگیرید، چون کامپیوتر می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین منابع نویز استودیو باشد.
«صدای خوب» برای وکال چه صدایی است؟ اگر وکالی مستقیم و «توی صورت» می‌خواهید، نویمن سراغ اتاقی را می‌دهد که نسبتاً خشک صدا بدهد. در مقالهٔ دیگری هم میگوید بسیاری از مهندسان وکال نسبتاً خشک را ترجیح می‌دهند تا صدا در میکس جلو بماند. حمام معمولاً بیش از حد پرانعکاس است. اتاق خواب یا نشیمن؟ اغلب کافی است. مشکل اینجاست که به تعبیر اس‌ای الکترونیکس (sE Electronics) بیشتر اتاق‌ها، به‌خصوص اتاق خواب و نشیمن و آشپزخانه، برای ضبط طراحی نشده‌اند و صدا از سطوح سخت برمی‌گردد و اکو و ریورب ناخواسته می‌سازد. اتاق کوچک دردسر دیگری هم دارد: اکوهای خیلی کوتاهش اثری به اسم «فیلتر شانه‌ای» می‌سازند که صدا را نازک و رنگ‌پریده میکند.
جای پایه دو قید دارد. از گوشه‌ها و سطوح بازتابنده دور باشد، ولی دقیقاً وسط اتاق هم نباشد. چرا وسط اتاق نه؟ نویمن در جلسهٔ وکال دلیلی نمی‌آورد، ولی در سری دیگری دربارهٔ ضبط سازهای ارکستری میگوید وسط اتاق بعضی فرکانس‌ها ممکن است همدیگر را خنثی کنند.
یک گره کوچک: اگر خشک‌ترین بخش اتاق کنار میز کامپیوتر باشد، بسته به کامپیوترتان ممکن است میکروفون صدای فن را هم بگیرد.
پتو، فرش و کمد لباس
کف چوبی، دیوار گچی و پنجره بازتاب می‌سازند و ضبط را کدر می‌کنند. UA راه ساده‌ای دارد: هنگام ضبط فرش پهن کنید و پتو روی دیوار یا پنجره بیاویزید.
فرش همهٔ ماجرا نیست. نویمن در مقالهٔ آکوستیکش توضیح می‌دهد که فرش ضخیم فقط بازتاب‌های فرکانس بالا را می‌گیرد، در حالی که انباشت بم ضبط را کدر و پربوم میکند، و برای بم از جاذب پهن‌باند با دست‌کم ۱۰ سانتیمتر ضخامت و باس‌ترپ در گوشه‌ها حرف می‌زند. برای پنل دست‌ساز، پشم معدنی و فوم آکوستیک مخصوص را پیشنهاد میکند و شانهٔ تخم‌مرغ را نه. و هشدار می‌دهد اتاق را بیش از حد خفه نکنید.
ترفند جالب‌تر هم از نویمن است. کمد لباسِ پر، با درهای باز. میکروفون جلوی کمد می‌نشیند و کمد پشت سر خواننده است. چرا پشت خواننده؟ چون میکروفون کاردیوئید بخش زیادی از صدای پشتش را خودش رد میکند، و برای همین نویمن کمد را پشت خواننده مؤثرتر می‌داند تا پشت میکروفون.
Reflexion Filter یا جاذب پشت سر خواننده؟
اینجا دو سازنده دو راه متفاوت می‌روند.
sE میگوید میکروفون، حتی کاردیوئید، بازتاب صدای شما از دیوارها را هم می‌گیرد. راه‌حلش فیلتر Reflexion است که خودش در ۲۰۰۶ اختراع کرد: ایزولاتوری که مستقیم پشت میکروفون نصب می‌شود و بازتاب‌های اتاق را پیش از رسیدن به کپسول می‌گیرد. مدل RF-X چهار لایه دارد و sE ادعا میکند «تقریباً صفر» رنگ‌آمیزی دارد.
نویمن در جلسهٔ وکالش حرف دیگری می‌زند. پشت میکروفون را خالی نگه دارید، چون حتی یک برگ کاغذ می‌تواند صدایتان را به‌طور شنیدنی عوض کند. و در «Recording Basics»، همان‌طور که دیدیم، جاذب را پشت سر خواننده می‌گذارد.
کدام بهتر است؟ منابعی که خواندیم حکمی نداده‌اند. فرق عملی‌شان روشن‌تر است. sE مدل‌های RF-X و RF PRO را سبک و مناسب فضای مشترک یا موقت می‌داند و Reflexion را برای اتاق خواب یا کمد آکوستیک‌نشده معرفی میکند. روش نویمن هم به یک کمد لباسِ پر نیاز دارد.
اگر Reflexion گرفتید، دفترچهٔ RF-X جای ایدئال را جایی می‌داند که کپسول تقریباً هم‌تراز لبهٔ جلویی فیلتر و از نظر عمودی وسط آن باشد، هرچند بعضی میکروفون‌ها کمی جلوتر یا عقب‌تر بهتر صدا می‌دهند. فیلترهای Reflexion برای پایهٔ عمودی طراحی شده‌اند، و sE استفاده روی بوم را فقط با پایه‌ای خیلی محکم و دقت در تعادل و وزنهٔ تعادل ممکن می‌داند.
کندانسر یا داینامیک؟
نویمن میگوید کندانسر همیشه نوع ترجیحی برای ضبط استودیویی بوده و داینامیک به‌خاطر ساخت محکمش روی صحنه محبوب است. قیدش را جا نیندازید. این برتری فقط دربارهٔ کندانسرهای خوب‌ساخت درست است.
UA جواب را به اتاق گره می‌زند. مقاله‌هایش هم یکی نیستند. در «How to Record Vocals»، کندانسر دیافراگم بزرگ را انتخاب ترجیحی برای وکال «در محیط ایزوله» می‌داند. در مقالهٔ ضبط با Apollo، داینامیک SD-1 را برای اتاق آکوستیک‌نشده و استودیوی خانگی پیشنهاد میکند، چون نویز اتاق را بیشتر از کندانسرها رد میکند.
پس شرط محیط را از این جمله‌ها جدا نکنید. خلاصهٔ حرف UA این است که میکروفون درست میکروفونی است که با محیط جور باشد. UA بهترین راه انتخاب را هم آزمایش و تست می‌داند. روش تست را در «چطور میکروفون مناسب صدای خودتان را پیدا کنید؟» و فرق دو نوع را در «تفاوت میکروفون داینامیک و کندانسر» نوشته‌ایم.
کندانسر برق میخواهد. فانتوم پاور P48 از همان کابل سه‌پین میکروفون می‌آید و روی داینامیک اثری ندارد، ولی دفترچهٔ Volt 1 هشدار می‌دهد که به بعضی ریبون‌ها آسیب می‌زند و باید پیش از وصل یا جدا کردن میکروفون خاموش باشد.
الگوی قطبی و اثر مجاورت
این بار منابع هم‌نظرند. کاردیوئید صدای جلو را بیشتر از همه می‌گیرد و صدای پشت را به‌شدت رد میکند، و نویمن آن را برای وکال «خشک» و «نزدیک» عالی می‌داند. UA برای یک خواننده که با هدفون روی بک‌ترک می‌خواند کاردیوئید را بهترین می‌داند. نویسندهٔ مهمانی در وبلاگ sE هم میگوید اگر مطمئن نیستید، کاردیوئید. جزئیات در «الگوی قطبی میکروفون» است.
نزدیک‌تر، بم‌تر. این اثر مجاورت است: هرچه میکروفون به منبع نزدیک‌تر شود، پاسخ بم بیشتر می‌شود. نویمن هشدار می‌دهد که می‌تواند وضوح کلام را کم و بم میکس را گل‌آلود کند، و در صدای مردانه مهم‌تر است تا زنانه. دفترچهٔ X1 S میگوید لوکات (بُرندهٔ بم) اثر مجاورت را در ضبط از فاصلهٔ خیلی کم کاهش می‌دهد.
پس لوکات را همیشه روشن بگذاریم؟ نه همیشه. مقالهٔ پری‌امپ نویمن لوکات سخت‌افزاری هنگام ضبط را برای دو حالت نگه می‌دارد: وقتی رامبل ممکن است ضبط را خراب کند، یا وقتی صدا آن‌قدر پربم است که خواننده نمی‌تواند خودش را درست بشنود. در بقیهٔ موارد معمولاً بهتر است فیلتر سخت‌افزاری خاموش بماند و بم اضافه در نرم‌افزار ضبط بریده شود. برای فرکانس فیلتر لوکات هم ۶۰ تا ۸۰ هرتز را تنظیم خوبی برای خوانندهٔ مرد و ۱۰۰ تا ۱۲۰ هرتز را برای خوانندهٔ زن می‌داند.
فاصله، پاپ‌فیلتر و زاویه
«پ» و «ب» فوت هوای کوچکی می‌سازند که وقتی به کپسول بخورد، مثل انفجار صدا می‌دهد. پاپ خیلی خفیف را می‌شود با لوکات کم‌صداتر کرد. پاپ شدید کل سیگنال را اعوجاج می‌دهد و برنمی‌گردد.
فوم بادگیر معمولاً جای پاپ‌فیلتر را نمی‌گیرد. این فوم زیرها را هم تا حدی کم میکند، در حالی که پاپ‌اسکرین روی صدا خیلی کمتر اثر دارد. پاپ‌اسکرین را دست‌کم ۱۰ سانتیمتر جلوی میکروفون بگذارید و کمی زاویه بدهید. راهنمای قدم‌به‌قدم نویمن دلیل زاویه را فقط «جلوگیری از پاپ» می‌نویسد، ولی مقالهٔ پاپ‌فیلترش بیشتر توضیح می‌دهد: زاویه جلوی بازتاب بین کپسول و پاپ‌اسکرین را می‌گیرد که فیلتر شانه‌ای می‌سازد و «س»ها را مصنوعی میکند.
خواننده چقدر دور بایستد؟
منابع عدد یکسانی نمی‌دهند.
| منبع | فاصلهٔ پیشنهادی |
|---|---|
| نویمن، جلسهٔ ضبط وکال | ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر، رو به دهان |
| UA، «How to Record Vocals» | ۴ تا ۸ اینچ از صورت میکروفون (حدود ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتر، تبدیل از ما) |
| UA، مقالهٔ ضبط با Apollo | ۶ تا ۸ اینچ، «نقطهٔ شروع» (حدود ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر، تبدیل از ما) |
منبع: آکادمی استودیوی خانگی نویمن و وبلاگ UA
پس بازهٔ منابع حدود ۱۰ تا ۳۰ سانتیمتر است و هیچ‌کدام قانون نیست. نویمن با پاپ‌شیلد حداقل فاصله را حفظ میکند. به جابهجایی خواننده هم فکر کنید. UA میگوید اگر خواننده حین تیک خیلی جابه‌جا شود، صدا مدام عوض می‌شود و کمپرسور در هر جمله جور دیگری واکنش نشان می‌دهد، و یک تغییر کوچک فاصله اغلب از هر EQ بعدی مهم‌تر است.
زاویه چطور؟ UA میگوید خواندن مستقیم در کپسول صامت‌ها را اغراق میکند و زاویهٔ کمی خارج از محور «پ» و «س» را نرم میکند. sE هم در مقاله‌ای دربارهٔ میکروفون USB و استودیوی تک‌دستگاهی، میکروفون را کمی خارج از مرکز دهان و با زاویهٔ کم میخواهد تا تیزی صدا کم شود.
برای ارتفاع، منابعی که خواندیم عدد یا قاعده‌ای ندادند. نویمن میکروفون را رو به دهان می‌گیرد، و اگر برگهٔ شعر لازم باشد، وارونه بالای پایهٔ نت می‌بندد و از بالا رو به دهان. میکروفون استودیویی معمولاً از میکروفون صحنه سنگین‌تر است، پس پایهٔ محکم بگیرید. شاک‌مانت اختیاری است، ولی به گفتهٔ نویمن واقعاً رامبل را دور میکند.
گین را چقدر بالا ببرم؟
میکروفون را با کابل XLR به کارت صدا وصل کنید و اگر فانتوم میخواهد، روشنش کنید. حالا گین.
جملهٔ نویمن شاید غافلگیرتان کند: خیلی‌ها با سطح بیش از حد بالا ضبط می‌کنند و لزومی ندارد مبدل‌ها را تا ته پر کنید. با ضبط ۲۴ بیتی، که نویمن توصیه‌اش میکند، وضوح کافی دارید. منطقش ساده است. سیگنال را همیشه می‌شود بعداً در نرم‌افزار بلند کرد، ولی اعوجاج کلیپ مبدل هرگز برنمی‌گردد، و در دیجیتال اعوجاج تدریجی وجود ندارد و صدا یک‌باره از تمیز به اعوجاج شدید می‌رسد.
روشش این است: از خواننده بخواهید بلندترین بخش آهنگ را بخواند. به متر نرم‌افزار ضبط نگاه کنید، که نویمن آن را مطمئن‌ترین متر می‌داند.
ولی پیک کجا بنشیند؟ عددها فرق دارند.
| منبع | هدف سطح هنگام ضبط |
|---|---|
| نویمن، مقالهٔ پری‌امپ | پیک‌ها دست‌کم ۱۰ دسی‌بل زیر 0 dBFS |
| نویمن، جلسهٔ وکال | حدود ۱۰ دسی‌بل هدروم بالای بلندترین پیک |
| UA، در UAD Console | پیک حدود -12 dBFS، گاهی تا -10 |
| sE | حداکثر -6 dBFS، میانگین RMS حدود -18 |
| اپوجی (Apogee) | بلندترین اجرا درست زیر کلیپ |
| دفترچهٔ Volt 1 | سبز و زرد، قرمز نه |
منبع: صفحه‌ها و دفترچه‌های رسمی نویمن، UA، sE و اپوجی
نویمن، UA و sE پیک را زیر صفر و با فاصله می‌خواهند و فقط عددشان فرق دارد، و اپوجی فاصلهٔ کمتری را کافی می‌داند. کلیپ را هیچ‌کدام قبول ندارند. با شک، گین کمتر.
خواننده‌ها معمولاً در تست صدا کمی آرام‌تر می‌خوانند و در ضبط اصلی کمی بلندتر، پس بعد از تیک اول گین را دوباره چک کنید. اگر خواننده گفت صدای خودش را کم می‌شنود، صدای هدفون را بالا ببرید و به گین پری‌امپ دست نزنید. جزئیات در «تنظیم گین هنگام ضبط» است.
هدفون و میکس هدفون
اسپیکرها خاموش، تا فیدبک نشود. هدفون هم پشت‌بسته، چون پشت‌باز در فاصلهٔ نزدیک خواننده به میکروفون نشت میکند. هدفون را هم هرگز روی میکروفون نگذارید. sE هشدار دیگری هم دارد: اگر میکس هدفون را خیلی بلند کنید، کلیک یا بک‌ترک ممکن است وارد تیک شود.
میکس هدفون (کیو میکس) خوراک جداگانه‌ای است که میکس مخصوص آهنگ را به خواننده می‌رساند، و UA میگوید خواننده فقط باید بخش‌هایی را بشنود که برای اجرای خوب لازم دارد. نویمن وقت گذاشتن برای این میکس را برای اجرای خوب ضروری می‌داند. کارت‌های صدا اینجا فرق دارند: MT 48 چهار میکس مانیتور جدا دارد، ولی در دفترچهٔ Volt 1 آمده که سیگنال خروجی اسپیکر و هدفون یکی است.
ریورب در هدفون؟ نویمن میگوید خیلی از خواننده‌ها با کمی ریورب بهتر می‌خوانند، ولی این ریورب فقط برای مانیتور است و نباید روی ترک وکال ضبط شود، و مقدارش آن‌قدر نباشد که کوک را بپوشاند. UA یادآوری میکند بعضی خواننده‌ها صدای خشک را ترجیح می‌دهند. بپرسید.
یک ریزه‌کاری هم از نویمن. خواننده صدای خودش را هم از استخوان جمجمه می‌شنود و هم از هدفون، و فقط اگر این دو کمابیش هم‌فاز باشند مانیتورینگ بهینه‌ای دارد که برای کوک درست مهم است. پیشنهاد میکند در تست صدا هر دو حالت کلید فاز را امتحان کنید و از خواننده بپرسید کدام پرتر و مستقیم‌تر است.
تأخیر و مانیتورینگ مستقیم
صدایتان را در هدفون کمی دیرتر می‌شنوید؟ این تأخیر (لیتنسی) است. UA میگوید گذاشتن چند افکت پلاگینی روی وکال حین ضبط همین تأخیر را می‌سازد و خواندن را ناجور و غیرطبیعی میکند.
راه‌حل را دفترچهٔ Volt 1 روشن میگوید. با مانیتورینگ مستقیم، صدای ورودی را مستقیم از سخت‌افزار و بدون تأخیر می‌شنوید، چون از بافر نرم‌افزار رد نمی‌شود. وقتی روشنش کردید، مانیتورینگ نرم‌افزار را خاموش کنید، وگرنه صدا دوبار شنیده می‌شود و نازک یا ناهم‌فاز می‌شود. اگر صدا خش یا قطعی داشت، همان دفترچه میگوید بافر را بزرگ کنید و با مانیتورینگ مستقیم بخوانید.
عدد بافر؟ تنها عددی که در منابع ما بود از مقالهٔ sE با مثال‌های FL Studio است: برای ضبط زنده، ۵۱۲ نمونه یا کمتر. UA هم دربارهٔ Apollo Solo USB ادعا میکند پلاگین‌های UAD را با تأخیر نزدیک به صفر و مستقل از بافر اجرا میکند.
کمپرسور هنگام ضبط یا بعد؟
قانونی در کار نیست. UA هر دو طرف را واقعی می‌داند. ضبط با پردازش شما را مجبور میکند همان موقع تصمیم بگیرید و همان صدایی را نگه می‌دارد که الهام‌بخش اجرا بوده. عیبش؟ چیزی که با پردازش ضبط شد، دیگر برنمی‌گردد. وارم آدیو (Warm Audio) کنترل دینامیک هنگام ورود صدا را کمکی برای تمرکز بیشتر روی موسیقی می‌داند، و sE برای وکالی که بی‌کمپرسور ضبط شده، کمپرشن «کاربردی» در میکس را پیشنهاد میکند.
راه سوم این است که پردازش را بشنوید ولی ضبطش نکنید. در UAD Console، حالت UAD MON صدا را خشک ضبط میکند در حالی که پردازش‌شده‌اش را می‌شنوید، و UAD REC با پردازش ضبط میکند. MT 48 هم اجازه می‌دهد نسخهٔ خشک و پردازش‌شده را هم‌زمان روی کانال‌های جدا ضبط کنید.
دربارهٔ ریورب روی Apollo یک ناهمخوانی هست. مقالهٔ UA میگوید ریورب روی ارسال Aux در Console فضا را به خواننده می‌دهد و وکال خشک را دست‌نخورده نگه می‌دارد، ولی راهنمای Console میگوید پردازش اینسرت‌های aux همیشه در نرم‌افزار ضبط ثبت می‌شود. منابعی که خواندیم نگفته‌اند این دو چطور با هم جور می‌شوند، پس پیش از جلسهٔ اصلی یک تیک آزمایشی بگیرید و فایل خام را گوش کنید.
Volt 176 کمپرسور 76 دارد، با پریست VOC برای کمپرشن نرم وکال. دفترچه‌اش یادآوری میکند با روشن شدن کمپرسور سطح ورودی بالا می‌رود و شاید لازم باشد گین را دوباره تنظیم کنید. اینکه خروجی کمپرسور روی فایل ثبت می‌شود یا نه را صریح نمی‌گوید، پس ما هم حکمی نمی‌دهیم. اگر کمپرسور برایتان تازه است، «کمپرسور صدا چیست؟» از صفر شروع میکند.
تیک، کامپینگ و پانچ‌این
پیش از اولین تیک، UA میگوید روتینگ، زنجیرهٔ پلاگین و میکس مانیتور را آماده کنید تا مشکل فنی یک تیک خوب را خراب نکند. راحتی خواننده هم کلیدی است.
کامپینگ ساختن یک ترک اصلی از بهترین تکه‌های چند تیک است. چند تیک؟ Bobby Owsinski در وبلاگ UA روش رایج را این‌طور توصیف میکند که خواننده بعد از گرم کردن صدا بخشش را دست‌کم سه بار می‌خواند، و میگوید تعداد ایدئال «به نظر» چهار یا پنج تیک است، چون تیک‌های خیلی زیاد گیج‌کننده می‌شوند.
از نگاه او ساده‌ترین روش، کامپ جمله‌به‌جمله است. متن را به جمله‌های روشن تقسیم کنید و حین ضبط یادداشت بردارید تا معلوم شود کدام جمله ضعیف است و فقط همان را دوباره بگیرید. بیشتر نرم‌افزارهای ضبط این کار را با «لِین» آسان کرده‌اند، و در Pro Tools حالت Loop Record برای هر تیک یک پلی‌لیست جدا می‌سازد. Owsinski هشدار می‌دهد کامپ کلمه‌به‌کلمه ممکن است وکال را بی‌نقص ولی غیرطبیعی کند. هرچه ویرایش کمتر، بهتر.
پانچ‌این یعنی دوباره ضبط کردن فقط همان تکه‌ای که خراب شده. راهنمای Pro Tools میگوید پیش‌پخش و پس‌پخش به خواننده کمک میکند قبل و بعد از نقطهٔ پانچ را بشنود، و ضبط معمولی در Pro Tools غیرمخرب است و فایل قدیمی را هم نگه می‌دارد.
تحویل فایل به میکسر
تا جایی که جست‌وجو کردیم، هیچ‌کدام از برندهای نمایندگی تکنیک راهنمای تحویل فایل به میکسر منتشر نکردهاند. این بخش بر پایهٔ مقالهٔ آماده‌سازی میکس Bobby Owsinski در وبلاگ UA و راهنمای رسمی Pro Tools است.
اول تمیزکاری. کانت‌این و نویز ابتدا و انتهای کلیپ‌ها را پاک کنید و به سر و ته هر کلیپ فید بدهید، چون کلیک‌ها ممکن است روی اسپیکر شنیده نشوند ولی در سولو یا هدفون بیرون بزنند. اسم‌های درهمی را که نرم‌افزار ساخته عوض کنید و ترک‌های خالی را پاک کنید.
بعد خروجی، با دستورهای راهنمای Pro Tools:
- کلیپ‌ها را یکپارچه (consolidate) کنید تا هر ترک یک فایل واحد باشد.
- همهٔ فایل‌ها از یک زمان شروع شوند.
- فرمت WAV (پیشنهادی) یا AIFF، با عمق بیت و نرخ نمونهبرداری مطابق جلسه یا خواستهٔ میکسر.
- خروجی تمیز و بدون پلاگین، وکال مونو.
- اسم روشن و یکدست، مثل SongName_TrackName.wav.
جدول بخش گین یادتان هست؟ راهنمای Pro Tools برای فایل خروجیِ میکس پیک حدود -6 تا -3 dBFS را فضای خوبی می‌داند، ولی این عدد مال فایل تحویلی است و ربطی به سطح‌های ضبطِ آن جدول ندارد. آخر کار چند فایل را در یک جلسهٔ خالی وارد کنید و هم‌ترازی را چک کنید.
چک‌لیست جلسهٔ ضبط وکال
| قدم | چه کنید | چرا |
|---|---|---|
| ۱. اتاق | ساکت و نسبتاً خشک، دور از فن | وکال خشک در میکس جلو می‌ماند |
| ۲. پایه | دور از گوشه و دیوار، نه دقیقاً وسط | در سری سازهای ارکستری نویمن: دیوار و گوشه گاهی بازتاب بدصدا می‌سازند و وسط اتاق بعضی فرکانس‌ها ممکن است خنثی شوند |
| ۳. سطوح سخت | فرش و پتو، یا کمد لباس پشت خواننده | بازتاب ضبط را کدر میکند |
| ۴. الگو | کاردیوئید، برای یک خواننده روی بک‌ترک | صدای پشت را رد میکند |
| ۵. پاپ‌فیلتر | دست‌کم ۱۰ سانتیمتر، با کمی زاویه | پاپ شدید برنمی‌گردد |
| ۶. فاصله | حدود ۱۰ تا ۳۰ سانتیمتر، ثابت | جابهجایی صدا را عوض میکند |
| ۷. گین | با بلندترین بخش، با فاصله از کلیپ | کلیپ برنمی‌گردد |
| ۸. هدفون | اسپیکر خاموش، پشت‌بسته | فیدبک و نشت |
| ۹. میکس هدفون | بخش‌های لازم، ریورب فقط مانیتور | میکس راحت اجرا را بهتر میکند |
| ۱۰. تأخیر | مانیتورینگ مستقیم، نرم‌افزار خاموش (Volt 1) | تأخیر خواندن را ناجور میکند |
| ۱۱. تیک اول | گین را دوباره چک کنید | خواننده معمولاً در ضبط اصلی کمی بلندتر می‌خواند |
| ۱۲. تیک‌ها | چند تیک با یادداشت، Owsinski تعداد ایدئال را «به نظر» چهار یا پنج می‌داند | جملهٔ ضعیف معلوم می‌شود |
| ۱۳. تحویل | یکپارچه، هم‌شروع، WAV، نام روشن (Pro Tools) | هم‌ترازی در نرم‌افزار میکسر |
منبع: جمع‌بندی ما از منابع این راهنما
آدیو مگ، رسانهٔ ویدیویی تکنیک، دو ویدیو در همین زمینه دارد: «رکورد اشتباه یعنی میکس سخت | نکات مهم برای جلوگیری» و «چند اشتباه پرتکرار در آکوستیک استودیو».
تجهیزات این مسیر در تکنیک
تکنیک نماینده و واردکنندهٔ رسمی Neumann، Universal Audio، sE Electronics و Warm Audio در ایران است. موجودی از فهرست ۲۴ مهر ۱۴۰۵ است و پیش از خرید دوباره بررسی شود.
| محصول | کاربرد در این مسیر | موجودی |
|---|---|---|
| Neumann TLM 102 Studio Set | کاردیوئید با پاپ‌اسکرین داخلی و شاک‌مانت EA 4 | موجود |
| Neumann TLM 103 Studio Set | میکروفون جلسهٔ آموزشی نویمن، با شاک‌مانت EA 1 | موجود |
| Warm Audio WA-47Jr SE | فقط کاردیوئید، به گفتهٔ وارم برای وکال | موجود |
| Universal Audio SC-1 | کندانسر، فانتوم ۴۸ ولت | موجود |
| Universal Audio SD-1 | داینامیک برای اتاق آکوستیک‌نشده از نگاه UA | موجود |
| sE X1 S Studio Bundle | میکروفون، شاک‌مانت، پاپ‌شیلد، کابل و RF-X | موجود |
| sE Reflexion Filter X | ایزولاتور پشت میکروفون | موجود |
| Neumann NDH 20 | پشت‌بسته، ایزولاسیون بیش از ۳۴ دسی‌بل بالای ۴ کیلوهرتز | موجود |
| Universal Audio Volt 1 | مانیتورینگ مستقیم | موجود |
| Neumann MT 48 EU | چهار میکس مانیتور، ضبط خشک و پردازش‌شده | موجود |
برای مقایسهٔ میکروفون‌ها «بهترین میکروفون برای ضبط وکال در ۱۴۰۵» را نوشته‌ایم، و فهرست کامل پاپ‌فیلترها، ایزولاتورها و هدفون‌های پشت‌بسته هم در سایت هست. گارانتی؟ کالای نو ۱۲ ماه دارد و همهٔ کالاها ۷ روز مهلت تست سلامت. ولی در میکروفون فقط مدار و اتصالات شامل گارانتی است و دیافراگم نه، و در هدفون فقط سلامت هنگام تحویل تضمین می‌شود.
پرسش‌های متداول
فاصلهٔ میکروفون تا دهان چقدر باشد؟
منابع از حدود ۱۰ تا ۳۰ سانتیمتر گفتهاند. جدول بخش فاصله عدد هر منبع را دارد. هر فاصلهای را انتخاب کردید، حین تیک ثابت نگهش دارید، چون جابهجایی خواننده صدا را مدام عوض میکند.
با چه نرخ نمونهبرداری ضبط کنم؟
منابعی که خواندیم نرخ مشخصی برای وکال توصیه نکردهاند. نویمن ۲۴ بیت را توصیه میکند، sE میگوید نرخ کارت صدا و کامپیوتر یکی باشد، و راهنمای Pro Tools خروجی را مطابق جلسه یا خواستهٔ میکسر میخواهد.
ریورب را روی صدا ضبط کنم؟
نه، اگر حرف نویمن را مبنا بگیرید. ریورب هدفون فقط برای مانیتور است، و راهنمای Pro Tools هم خروجی تمیز را برای میکس بهترین می‌داند.